La Grande Randonnée
In april 2003 vertrok Hans Rottier voor een voettocht door Frankrijk. Het werd bijna anderhalf jaar. Een wandeling. Hij schreef ter toelichting: Ik weet niet waar naartoe, hoewel het eerste plan een voettocht naar Santiago de Compostela is. Dat is het plan, maar sta niet verbaasd als ik halverwege linksaf of rechtsaf sla en ergens anders uitkom. De pelgrimsroutes zijn oud en het zou kunnen dat ik besluit dat het doel geen doel meer is.

Na ongeveer 3500 kilometer lopen was hij terug op 2 juli 2004. Langs de grens van het oude feodale Frankrijk naar Le Puy-en-\/elay en vandaar via de Route Sainte-Jacques naar Ronceveaux (Via Podiensis). Hij overwinterde in Cahors en liep vandaar, via de Périgord en de Route Saint-Jacques, via Vézelay (\/ia Viziliacensis) terug naar Nederland.
Een prachtige ervaring.

In die periode heeft de Verenigde Staten van Amerika een oorlog met Irak uitgevochten en meer terroristen gecreëerd dan uitgeschakeld. In die periode is Israel niet veranderd en de oorlog in het Midden-Oosten is nog net zo dodelijk en star als voorheen. In die periode heeft Europa een grondwet gemaakt, getwijfeld en toch maar aangenomen na een aanslag in Madrid.
Wat zijn de christelijke waarden? Ziet Europa menselijke waarde in elk individu? Het was tijd voor een verandering. En dat werd deze pelgrimage. Het motto geeft aan dat het geen klassieke religieuze pelgrimage was. Geen klassieke toeristische wandeling. Dit boek is ook geen klassiek verslag.
Voor wie uitgebreid kennis wil nemen van zowel de wandeling die Hans maakte, maar ook zijn kennis van de Franse religieuze geschiedenis weer eens wil herlezen is dit een aanrader. Hij maakte ook een website www.nietnaarsantiago.nl waar veel wetenswaardigheden zijn te vinden.

Een willekeurig stukje tekst uit ‘Niet naar Santiago en weer terug’

……Bovenop kom ik tot de ontdekking dat het kerkje dicht is. Het is kwart over twaalf, lunchtijd en het is bloedheet. Ik wacht toch maar, want hier ben ik voor gekomen en om terug te gaan en straks weer naar boven te gaan lijkt me in dit weer gekkenwerk. Ik blijf voor de deur in de schaduw zitten. Ik heb water bij me. Ik hou het wel uit. Het uitzicht is fantastisch. Om twee uur komt de beheerster weer terug en ik mag naar binnen. Ik word niet teleurgesteld. Het is mooi, oud en romaans. Ik vraag of ik de toren mag beklimmen, ik ben toch de enige. Dat mag maar tot bepaalde hoogte. Hoe oud het ook is, de telecommunicatie-industrie claimt dit soort hoge objecten voor haar antennes. De klok van God is vervangen door het gekwetter van het mobieltje. Ik hang nog even rond…..