NieuwsNed is het magazine van de vereniging dat in een oplage van 400 exemplaren vier keer per jaar verschijnt. In het blad wordt veel aandacht besteed aan ontwikkelingen die van belang zijn voor de landgenoten, die hier permanent dan wel semi-permanent wonen. Daarnaast vindt men er aankondigingen van excursies, verslagen van de jaarlijkse ledenvergadering en veel "human interest"-artikelen. De redactie streeft er naar om zoveel mogelijk leden te betrekken bij de inhoud van het magazine door hen uit te nodigen artikelen aan te leveren. Het omvat 28 pagina's en wordt deels uit de contributiegelden en deels uit de opgenomen advertenties bekostigd. Op verzoek zenden wij graag een nummer ter kennismaking toe.

______________________________________

door Rob van Doorn

 

Zon en Vitamine D

door Ubbo Stheeman
Begin vorige eeuw werd bekend dat vitamine D, gevormd door de huid onder invloed van zonlicht, nodig was voor de botaanmaak. Een tekort bleek de oorzaak van rachitis bij kinderen en osteoporose bij volwassenen. En daar bleef het bij. Een aantal jaren geleden kreeg men echter het vermoeden dat vitamine D ook iets te maken zou kunnen hebben met het optreden van virusinfecties tijdens de winter. Het bleek inderdaad het geval en naar mate het onderzoek vorderde werd er nog veel meer ontdekt. Nu kan men stellen dat vitamine D de communicatie tussen alle lichaamscellen verzorgt, zodat niet alleen de botaanmaak ervan afhankelijk is, maar dat ook alle andere celprocessen niet meer optimaal verlopen bij een tekort. Inmiddels is wel duidelijk geworden dat deze vitamine voldoende in het lichaam aanwezig moet zijn om te beschermen tegen vele aandoeningen namelijk: infectieziekten, autoimmuunziekten, hartproblemen en kwaadaardige celvermeerdering. Bij systematisch bloedonderzoek van de bevolking, vooral in landen met een gematigd klimaat, heeft men geconstateerd dat het vitamine D gehalte in de zomer acceptabel is, maar in de winter alarmerend laag wordt. De reden daarvoor is dat de reserve in de zomer verkregen bij voldoende opgevangen zonlicht zeer snel is verbruikt zodra de herfst is ingetreden. Er is zoveel gewaarschuwd tegen zonnebaden ter voorkoming van huidkanker en, nog erger, het melanoom, dat men de zon schuwt of zich tevoren invet, wat de vorming van vitamine D blokkeert. Het is vastgesteld dat een zonnebad midden overdag niet langer dan 15 tot 20 minuten voor tenminste de helft ontbloot een aanzienlijke hoeveelheid vitamine D (van ongeveer 10.000 I.E.) vormt zonder enig risico wat betreft huidbeschadiging. Te lang in de zon verblijven doet de huid pigment vormen (het modieuze bruinworden) dat op zijn beurt de vorming van vitamine D tegenhoudt en dus in dit kader gezien zinloos, zo niet gevaarlijk, is. Omdat in zelfs de meest gevarieerde voeding deze vitamine nauwelijks voorkomt, doet men er goed aan in zonarme perioden als voorzorg een surplus in te nemen. Op grond van recente onderzoeken adviseren 40 wetenschappers, die zich met dit onderwerp intensief bezig houden, tenminste 1000 I.E. vitamine D vanaf de herfst tot aan de lente dagelijks te gebruiken. Dit advies is zelfs officiëel overgenomen door het Canadese ministerie van volksgezondheid. De leden van de NVLR, wonend in de meest zonnige streek van Frankrijk, zouden kunnen denken dat een dergelijk advies niet voor hen geldt. Dit is zeker niet het geval, want wil vitamine D zijn beschermende werking uitoefenen dan dient een constante en optimale hoeveelheid in het lichaam aanwezig te zijn. Als deze in de zomer hoog is en vervolgens bij het intreden van de herfst snel te laag wordt, mist men maanden lang het positieve effect, met alle gevolgen
vandien. Momenteel heeft men de keus tussen twee methoden om te zorgen voor een voldoende opname van deze belangrijke vitamine. De eerste, statistisch berekend en dus van algemene aard, is vanaf de herfst tot en met de lente uit voorzorg extra vitamine D in te nemen in een dosering van 1000 tot 2000 I.E. per dag. De tweede maakt het mogelijk dat men veel nauwkeuriger kan nagaan of iemand tekort komt en in welke mate. Men dient daartoe de huisarts te vragen een bepaling te laten doen van het gehalte in het bloed, in het laboratorium bekend onder de naam 25(OH)D, zodat op geleide van de verkregen waarde de dosis zonodig kan worden bijgesteld. In de praktijk blijkt het namelijk nogal eens voor te komen dat de optimale waarde, liggend tussen 75 en 150 nmol/L (30 en 60 ng/ml)l, niet wordt bereikt, hoewel men de eerste methode consequent heeft toegepast Het is aangetoond dat men pas bij het genoemde gehalte werkelijk profijt heeft van de beschermende werking tegen onvoldoende of verkeerde reacties van het immuunsysteem. De enige vorm van vitamine D die goed wordt geresorbeerd en geen bijeffecten heeft is D3, cholecalciferol genaamd. In Frankrijk kan men een product bij de apotheek verkrijgen onder de naam "Zymad", 10.000 U.I./ml. druppelflacon van 10 ml.(Novartis). Totaal in de flacon aanwezig: 333 druppels, dus 1 druppel is ongeveer 300 I.E. Als men nog zou twijfelen aan het nut van deze aanpak, is het interessant enkele conclusies van recent wetenschappelijk onderzoek te vermelden: voldoende vitamine D voorkomt voor 60% het optreden van borstkanker bij vrouwen en waarschijnlijk ook bij andere vormen van kanker. Bovendien vermindert het celproliferatie van de prostaat, geeft griepinfecties nauwelijks de kans, houdt activering van multipele sclerose tegen, behoedt bejaarden tegen botbreuken als gevolg van osteoporose en is van belang voor de bloedcirculatie. Er komen dus steeds meer bewijzen dat vitamine D alle celprocessen beïnvloedt door deze op elkaar af te stemmen en dat een tekort de weerstand tegen externe of interne ziekmakende factoren sterk vermindert. Is dat ook niet de reden waarom de mens instinctief eigenlijk bij mooi zonnig weer buiten wil zijn en een vaag gevoel van "tekortgedaan" ervaart als dat niet mogelijk is?

Le coq craquelé - Hondwerpen

door Jovenus
Het was zo’n kokend zonnige dag
waarop Zuid-Frankrijk een beetje het patent lijkt te hebben. Het minuscuul kleine cafeetje aan de boulevard van C. lag net in de schaduwrand van de straat, maar dat gaf niet echt veel soulaas. De bladerrijke bomen langs de weg stonden ook voor niks en niemendal een beetje in de zachte bries te wiegen ; koelte gaven ze niet.
De cafébaas, bang om klanten te verliezen, had voor de rokers buiten twee kleine tafeltjes met elk twee van die ongemakkelijke houten stoelen neergezet. Ze pasten precies in de schaduw en bovendien was er nauwelijks ruimte voor meer meubilair. Er moest per slot van rekening nog wat plaats overblijven voor passanten, maar dan moesten ze wel ‘maigre comme un stockfish’ zijn.
Wij zaten buiten, ondanks de uitlaatgassen. We waren geen rokers, maar binnen was de lucht helemaal niet te harden. Natuurlijk waren er in C. veel betere etablissementen, maar precies daar kregen we een nauwelijks te overbruggen dorst. Vermoedelijk kwam hier uit een dicht flesje hetzelfde vocht als in andere zaakjes en omdat ze voortreffelijk gekoeld bleken, waren we eigenlijk best tevreden.
Aan het tweede tafeltje zaten twee jeugdige fransmannekes, elk met een pilsje voor zich. Onder hun tafeltje lag een fiks uit de kluiten gewassen hond die in zijn voorgeslacht minstens een paar herders moest hebben gehad. Zoals de meeste door de warmte gevelde viervoeters lag hij volzalig gestrekt, zich nauwelijks bewust van de wereld om zich heen.
De atmosfeer in het kroegje werd trefzeker verwoord door een dreinerig klinkende chansonnier die zijn tanden brak op Gershwins summertime. Slechts heel in de verte kon je er iets negroïds in herkennen en ook het Engels was bijna niet te volgen. Maar hij deed zijn best in een wereld die verder alleen maar slaperig en loom was.
Mensen passeerden zonder de rust aan de twee tafeltjes echt te verstoren. Het leven leek goed, tot er een dame vlak voor onze zitplaatsen kennelijk van plan leek om precies hier even te wachten om te bezien of ze ook kon oversteken. De kans
daarop was nog niet groot, want vermoedelijk was er stroomopwaarts net groen licht gegeven en een schier onafzienbare reeks voertuigen scheurde langs de
stoeprand.
De vrouw was het voorbeeld bij uitstek van de overigens onbewezen stelling dat hoe omvangrijker de dame, des te kleiner het hondje. Ze had iets obesiets over zich, terwijl haar lievelingetje ernstig ondermaats was. Maar het was wel een keurige dame. Haar kleding was welgekozen en het sjaaltje om het minuscule nekje van haar oogappeltje paste precies bij de snit van haar schoeisel.
Het keffertje had tijdens het wachten de schaduw opgezocht van haar enorme lijf dat als een parasol boven hem uitstak. Ze stond wat op haar hakken te wiegen en je kon er natuurlijk op wachten. Haar voeten die de vrouwelijke weelde nauwelijks konden dragen, maakten één faux pas en ze stapte het kleine keffertje op zijn achterpootje. Hij piepte dat het daverde. De pseudoherder onder ons aangrenzende tafeltje opende lodderig een oog, maar was à la minute bij volle bewustzijn.
Woedend blaffend vloog hij overeind, maar kort gehouden door een stevige riem, overbrugde hij niet veel meer dan een paar decimeters.
Het gebeurde in een flits. Geschrokken gaf de dikke dame een enorme ruk aan het riempje waar haar lievelingetje aan gebonden was. Het diertje vloog ongewild een tweetal meters omhoog om aan het eind van zijn hemelvaart trefzeker te landen in de volle hand van de vrouw aan wie hij zo verknocht was. Zonder te blikken of te blozen stapte ze de net toen vrijgekomen rijweg op en met kordate pas bereikte ze snel de overkant, waar ze haar metgezelletje weer aan de straatstenen toevertrouwde.
Met stomme verbazing hadden we de luchtreis van het stomme dier en zijn veilige landing bekeken. Een van de jongens was zelfs opgesprongen en met grote ogen keek hij de dame na. ‘Zo’n mormeltje’, overpeinsde hij hardop, terwijl hij met zijn vingers de geringe lengte van het hondje aangaf, ‘zoiets kan niet geboren worden ; dat kan alleen maar uit een ei komen.’ Nog nagrinnikend zakte hij weer op zijn stoel. En opnieuw sloeg de warmte genadeloos toe. Het dolce far niente herstelde zich. Maar duidelijk was dat er soms echt wel iets nieuws onder de zon is.

Romeinen in de Languedoc

door Henri Bik
In 122 voor J.C. komen de Romeinen de Ionische (Griekse) kolonie Massalia (Marseille), die door Keltische stammen wordt bedreigd, te hulp en wordt Massalia een Romeinse bondgenoot.
Op initiatief van de Romeinse proconsul Gnaeus Domitius Ahenobarbus wordt in 118 voor J.C. een heirbaan aangelegd voor legioenen die van Rome naar het Iberisch schiereiland trekken: de Romeinse Via Domitia, die in vredestijd gebruikt wordt voor goederenverkeer. In Spanje loopt de heirbaan verder als Via Augusta. De Via Domitia hielp Rome om zijn gezag in Iberia te handhaven.

Narbonne is de eerste Romeinse kolonie et elkaar, zeer tot ongenoegen van de vorst van buiten Italië en is opgezet om legioensoldaten en kolonisten te huisvesten. Zij krijgen een stuk land buiten de nederzetting waarop een boerenbedrijf kan worden gevestigd in de vorm van een villa, zoals die in Loupian opgegraven is. Het belang van deze stad en omstreken wordt zo groot dat Narbonne hoofdstad wordt van de Provincia Gallia Narbonensis.

Narbonne vormt tevens een belangrijke handelspost voor de Romeinen. Producten uit het verre achterland worden via de haven van de stad of over de weg naar het thuisland of andere streken vervoerd.
Wijn uit Béziers is vooral populair in Rome, maar ook de plaatselijke olijfolie , glaswerk uit Nîmes, edelmetaal uit Albi en lood van de bovenloop van de Hérault, koper uit het dal van de Orb en ook toen al zout uit de kuststreek.et elkaar, zeer tot ongenoegen van de vorst van

Julius Caesar verslaat in 52 voor J.C. een leger van naar schatting 100.000 Galliërs onder bevel van Vercingetorix.. Massalia weigert in 49 voor J.C. Julius Caesar te steunen in zijn conflict met mede consul Pompeius, wordt bezet en ontdaan van de omringende gebieden.

Zuid-Frankrijk is daarmee geheel in het Romeinse rijk ingelijfd en de Gallische bevolking romaniseert. Dat verloopt vloeiend en de Gallische soldaten in de Romeinse legioenen doen het uitstekend. In Narbonne is het 7e Romeinse legioen gelegerd en deze streek wordt destijds dan ook wel Septimanie genoemd.

De Via Domitia verbindt de hele Midi en vormt een belangrijke handelsweg, die de welvaart bevordert. Tussen de steden wordt deze weg voorzien van een reeks van herbergen (mansii) op afstanden van de reis van een dag voor een geladen kar. Voorts wordt de weg gemarkeerd door mijlpalen, die de afstand naar Narbonne aangaven: bornes milliaires.