NieuwsNed is het magazine van de vereniging dat in een oplage van 400 exemplaren vier keer per jaar verschijnt. In het blad wordt veel aandacht besteed aan ontwikkelingen die van belang zijn voor de landgenoten, die hier permanent dan wel semi-permanent wonen. Daarnaast vindt men er aankondigingen van excursies, verslagen van de jaarlijkse ledenvergadering en veel "human interest"-artikelen. De redactie streeft er naar om zoveel mogelijk leden te betrekken bij de inhoud van het magazine door hen uit te nodigen artikelen aan te leveren. Het omvat 24 pagina's en wordt deels uit de contributiegelden en deels uit de opgenomen advertenties bekostigd. Op verzoek zenden wij graag een nummer ter kennismaking toe.

_______________________________________

Optimaal oud worden in Frankrijk

door Frederik Hoekstra
De titel van het seminar dat
de FANF in samenwerking met de Nederlandse ambassade op 21 november hield, luidde “Optimaal oud worden in Frankrijk, nadat het lang “Gezond oud worden in Frankrijk” zou gaan heten, maar het gaat er natuurlijk vooral om hoe je in Frankrijk gelukkig kunt blijven leven en wonen als je niet meer zo gezond bent, hetgeen met het klimmen der jaren een toenemend risico is.

Een keur van sprekers gaf op dit thema een zienswijze en eerdaags zal via de FANF – kanalen, website en Fanfare, ongetwijfeld een verslag van de dag worden geleverd, maar daar aan voorafgaande alvast een aantal observaties en conclusies van mijn kant.

Een van de weinige in geriatrie gespecialiseerde medici in Frankrijk, Prof. Dr. Alain Franco van de universiteit Joseph Fourier in Grenoble wees er op dat in Frankrijk nog behoorlijke schotten staan tussen de medische en de medisch- sociale zorg. Noch de huisarts, noch de ziekenhuizen zullen zich in de meeste gevallen moeite geven in een goede thuiszorg als aanvulling op de medische zorg te voorzien. Het komt er op neer dat de huisarts er is om recepten uit te schrijven en te verwijzen naar specialistische medische zorg en de medische specialist zich beperkt tot zijn medische taak. Een geriatrisch specialist zul je zelden in een ziekenhuis aantreffen. Wel kan men vragen naar de “filière geriatrique” waarover de grotere ziekenhuizen in het algemeen beschikken, waarna de internist die dit aspect in zijn ‘pakket’ heeft zal opdraven. Maar ook deze zal zich in het algemeen tot de medische zorg beperken en de medisch sociale zorg zal veelal ook buiten diens blikveld liggen.

Gebeurt er dan niets op dit gebied? Bien sur, stelde ons Madame Veronica San-Vicente gerust, directrice van de CNSA, de Caisse Nationale de Solidarité pour l’Autonomie.
In de tijd van President de Gaulle was er al een (thuis)zorgsysteem voor de allerarmsten, de APA, maar de hittegolf van 2003, toen liefst 15000 bejaarde Fransen onder de hitte bezweken, heeft de Franse regering doen inzien dat die voorziening niet voldoende is. Nieuwe wetgeving volgde in 2004 en dat leidde tot de oprichting van de CNSA in 2005. Deze Caisse Nationale is geen organisatie met een eigen kantorennet en leger medisch- sociale professionals, maar een instituut dat budget ter beschikking stelt aan de departementen, om in goede zorg te voorzien. “Voorwaardenscheppend” ofwel “faciliterend”, zoals dat in modern jargon heet. De Caisse beschikt over een budget van maar liefst 18,3 miljard euro, waarvan een groot deel naar verpleeg- en verzorgingshuizen gaat, maar voor individuele hulp is er nog altijd 1,5 miljard beschikbaar (voor nadere info zie www.CNSA.fr) Om voor voorzieningen in aanmerking te komen dient men zich tot de Conseil Generale te wenden, bij voorkeur via de Mairie. Bij alle departementen heeft de CNSA als het ware een loket waar ouderen en gehandicapten met een medisch-sociale zorgvraag terecht kunnen.

In de Provence heeft de Nederlandse Marianne Lapidaire, die directrice van enkele verpleeginstellingen in Nederland was, een bedrijfje opgezet dat voorziet in zorgbemiddeling. Marianne deelde met ons haar ervaringen, opgedaan in een stageperiode om de Franse zorg te leren kennen. Het was ook mevrouw Lapidaire opgevallen dat zowel de kwaliteit als de toegankelijkheid van medische zorg in Frankrijk prima op orde zijn. Van wachtlijsten is weinig sprake en de scholing en bekwaamheid van de medici is dik in orde. Wel viel op dat in de Franse ziekenhuizen, anders dan in de Nederlandse nog een vrij strakke hiërarchische verhouding tussen arts en verpleegkundige bestaat en dat interdisciplinair overleg ook minder plaats vindt dan in de Nederlandse praktijk. Marianne Lapidaire riep de Nederlandse verenigingen in Frankrijk op de ouder wordende leden bij te staan, vooral steun te bieden aan degenen die alleen staan, werk te maken van contact tussen de generaties en vrijwilligers te scholen.
(zie ook het interview met Marianne Lapidaire in FANFARE nr 27 en/of www.zorginfrankrijk.nl )

In aansluiting op dat laatste werd aan het einde van het seminar geconcludeerd dat het mogelijk zinvol is een centraal meldpunt voor Nederlanders in Frankrijk op te zetten, met regionale steunpunten, waar vanuit hulp bij het leveren van zorg, vooral het aanboren van de juiste kanalen kan worden geboden. Gedacht wordt aan de inzet van vrijwilligers, bijvoorbeeld voormalige verpleegkundigen die de Franse taal redelijk beheersen en zo in de zorgbehoefte een bemiddelende rol kunnen spelen. In de jaarvergadering van de FANF op 31 januari 2009 in Grenoble zal daarover worden doorgepraat.
Onder ogen moet worden gezien dat mensen in de 60 en 70 in het algemeen de noodzaak van zorg en het hebben van die behoefte ver van zich werpen. Het gaat dan ook vooral om de 80 plussers, want dat zijn tegenwoordig pas echt bejaarden.

Samenvattend kan gesteld worden dat de thuiszorg in Frankrijk prima is geregeld, anders dan vaak wordt verondersteld. Het komt aan op goede coördinatie en het weten te bewandelen van de juiste bureaucratische wegen. De maisons de retraite zijn over het algemeen van een iets mindere kwaliteit dan wij in Nederland gewend zijn, maar gezien de goede mogelijkheden van thuiszorg zijn die instellingen lang te vermijden. Bij dementie kan verlies van kennis van de Franse taal optreden en daarom is het dan aan te bevelen opname in een instelling in Nederland te bewerkstelligen. Zowel de aanwezige vertegenwoordiger van het ministerie van VWS als het hoofd van de consulaire afdeling van de ambassade gaven de verzekering dat hier in met een beroep op de AWBZ bij terugkeer naar Nederland kan worden voorzien.
Overigens is de kans op dementie 30% op 90-jarige leeftijd (die velen van ons niet halen), dus moet de angst daarvoor niet worden overdreven.
Over de ontwikkelingen met betrekking tot dit terrein zullen wij u op de hoogte houden, maar u kunt ook de website van de FANF raadplegen: www.FANF.fr

Feria
door Rob van Doorn
‘Met al je poeha heb je niet eens
een maîtresse”, zei mijn cafévriend
René verwonderd na vijf pastis. ‘Er klopt iets niet met jou.’ Ik wilde wel weten wat er niet klopte, dus bestelde ik nog een rondje. ‘Neem François Mitterand nou, toch een geacht staatsman, nietwaar’, vervolgde hij. ‘Die heeft er ontelbare gehad. Zijn laatste maîtresse stond zelfs samen met de echte madame Mitterand aan zijn graf. En alle notabelen van ons stadje...’ Hij vertelde me allerlei pikante verhalen over de maîtresses van mannen die ik niet kende. ‘Als ik jou was, zou ik er ook maar eentje nemen maar dan wel een Française die zijn de beste minnaressen ter wereld.’ René was niet te stuiten. ‘Je weet niet wat je mist. Maar ja, jij bent een buitenlander…’ Hij zwaaide met de Paris Match waarvan de omslag een foto toonde van een naakt paar waarop met vette letters gedrukt stond: Wij doen het meer dan wie ook. René had mij even tevoren het artikel laten lezen. Met ‘wij’ bedoelde het blad de Fransen, die volgens een onderzoek van Durex, het gemiddeld honderdzevenendertig keer per jaar doen. Meer dan welk volk ook. René was daar zichtbaar trots op hoewel hij zelf er eerder als een bedaagde opa uitziet dan als een viriele minnaar. ‘Ik heb voor jou een kaartje voor de corrida. We gaan samen naar de feria in Béziers. Daar heb je keuze uit de mooiste vrouwen,’ vertrouwde René mij toe, op een toon alsof hij mij de hoofdprijs uit de loterij overhandigde. Van dat maîtressegedoe van hem moest ik niets hebben maar ik was wel nieuwsgierig naar de feria.

Ik dacht altijd dat de ‘feria’ een typisch Spaans feest was maar het blijkt dat tussen Nîmes en de Spaanse grens deze traditie het hoogtepunt van het jaar is. De feria in Béziers, een stad met zestigduizend inwoners, trekt, volgens mijn vriend, wel driehonderdduizend feestvierders. De ‘corrida’, het stierengevecht in een heuse arena, waar beroemde toreadors optreden, is iedere dag uitverkocht.
Maar ik vond de corrida vreselijk. In twee uur tijd werden zeven gevechten volgens hetzelfde patroon afgeraffeld. Een stier komt de arena binnen en een aantal mannen in witte pakken, de rasateurs, prikken al rennend met linten versierde pinnen in zijn hals. Het eerste bloed stroomt uit de wonden en dat is een teken voor het publiek om te juichen. Vervolgens komt de picador, een man op een gemaliënkolderd paard die zijn lans een paar maal in de flanken van het arme beest steekt. Nog meer bloed! Nog meer gejuich. Zodra de stier sporen van zwakte vertoont, maakt de toreador zijn entree. Na het spel met de rode lap, dat moet ik toegeven veel behendigheid vereist, is het de bedoeling dat de toreador de stier doodt door zijn degen recht in het hart te steken.
Dat bleek dus zelden te lukken. Tijdens deze corrida moest een veearts vijf stuiptrekkende dieren een genadeschot geven. Twee stieren kregen omdat ze dapper gevochten hadden een open doekje van het publiek maar daar hadden ze niets aan want ze waren al dood. Eén van de toreadors had schijnbaar een bijzondere prestatie geleverd want hij mocht als beloning een oor van de stier afsnijden. Iedereen ging uit z’n dak en een vrouw pakte mij vast en riep met tranen in haar ogen. ‘Hij is pas negentien en hij heeft al twaalf oren.’

Na de corrida gingen we feestvieren. De feria is een soort carnaval. Geen boerenkielen maar wel flamencojurken. Voor de café’s, die tijdens de feria bodega’s heten, spelen bandjes en treden artiesten op. En feesten betekent in Frankrijk altijd lekker eten. Op de Boulevard Paul Riquet stonden kilometers lange tafels opgesteld. Overal zag je reusachtige pannen met paella en enorme grillen waarin kippen, duiven, hammen en andere heerlijkheden ronddraaiden. Het was dringen om twee plaatsen aan een tafel te bemachtigen. Aan de ene kant zat René tegen mij aangedrukt en aan de andere kant zakte ik weg in de vetrollen van een vrouw die twee lange palen rechtop hield. Wat was ze lelijk! Een paardenkop! Ze vertelde mij dat ze deel uitmaakte van een folkloristische groep steltlopers die tijdens deze feria optrad. Ze gaf een rondje, René gaf een rondje en toen ik een rondje gaf, werd ze handtastelijk en probeerde mij te kussen. ‘Wegwezen’, zei ik tegen René die tegensputterde omdat hij zijn paella nog niet op had. Maar ik was onverbiddelijk.

Ik heb last genoeg gehad van onaantrekkelijke vrouwen die dachten mij te kunnen versieren. Toen ik in Groningen woonde, werd de vrouw van een collega, een nymfomane reuzin van over de honderd kilo, gek op me. Ze achtervolgde me zo intens dat ik besloot te verhuizen naar het Noord-Brabantse Willemstad. Ik kwam van de regen in de drup. Daar had een modieus lilliputtervrouwtje haar zinnen op mij gezet. Ik kon niet over straat lopen of ze kwam achter mij aan in haar poppenkleertjes. Van ellende ben ik toen naar Breda verhuisd. Maar ook daar sloeg het noodlot, in de gedaante van een vrouwelijke bonenstaak, toe. Iedere keer als ik mijn hond uitliet, stond ze me op te wachten. Niet om de seks maar om te ouwehoeren, liefst urenlang. Ik werd er gek van en heb toen ten einde raad een huis in Frankrijk gekocht.
René en ik vonden aan de andere kant van de stad twee plaatsen op een gezellig terras. Ik waande me hier veilig en genoot van het optreden van een flamencogroep. Door het eten, de drank en de muziek doezelde ik langzaam weg totdat er plotseling een schaduw over mijn hoofd viel. Geschrokken keek ik omhoog langs een paar stelten en zag onder de omhooggehouden rok een lichaamsdeel dat de beroemde Franse schilder Courbet als ‘l’Origine du Monde’ had vereeuwigd. Voor mij was dit echter meer de ondergang van de wereld. Een bekende stem hoog boven mij riep: ’Voor zo iets moois loop je toch niet weg.’ De paardenkop op stelten! Verdorie, nu moet ik wèèr verhuizen!
-----------------------------------------------------------------

Aux armes, Citoyens!

door Ger Verhoeve

Niet alleen de zon maar ook het Franse landschap en de ruimte zijn redenen geweest om naar Frankrijk te verkassen, naar de Languedoc in ons geval. Het Nederlandse landschap is de laatste veertig jaar op vele plekken onherkenbaar verrommeld en vergriept.
In die periode hebben de Fransen er ook van geweten, maar als je eenmaal de wanstaltige verzameling van supermarkt- en andersoortige dozen rond een stad achter je hebt gelaten kun je weer genieten van een veelal onaangetast landschap. Nog wel. Maar de vergrieping rukt ook op in de prachtige Corbières en de Minervois.

Een paar maanden geleden stond er binnen een paar dagen in ‘mijn’ landschap het gedrocht van een metalen skelet van een hangar. De volgende weken werd lustig gemetseld aan de muren en verdween het fraaie uitzicht definitief. Ik zie steeds vaker dat smakeloos volplempen van zichtlocaties, en ik werd kwaad en ging op het internet op zoek naar andere verontwaardigden in de buurt. Misschien heb ik niet voldoende volharding getoond, maar ik vond geen aanknopingspunten.

En toen bewees een gewone krant weer eens zijn waarde: een artikel over een ‘NEE tegen de ongebreidelde betonnering van de Corbières’. Met een grote foto waarop iemand met uitzwaaiende arm wijst naar een wanstaltig nieuwbouwcomplex. Ik herkende het, ik ben er in verbazing regelmatig langsgereden, een serie van vier of vijf rijen, naar het lijkt leefeenheden, maar verder volstrekt onbegrijpelijk. Het blijkt een sociaal-medisch centrum te zijn en de man met de uitgestrekte arm, Simon Pleasance, noemt het in het artikel ‘het Treblinka van het dorp’. Die woorden logen er niet om, daar wilde ik meer van weten.

De Engelse Fransman Pleasance, what’s in a name, bleek een heerlijk heldere kijk op dit land te hebben. Zijn ‘neen’ blijkt een ‘ja’ voor wat we nog hebben en ook voor de vooruitgang: ongerepte landschappen, ongeschonden aangezichten van dorpen, platanenallées, water, want dat laatste wordt ook schaars. En dat roept grote vragen op bij al die nieuwbouwplannen in de streek. Kortom: gebruik je verstand (al betreft het alleen al het schaarse water) en gebruik je gevoel voor het landschap. We zijn er van afhankelijk en we zijn er ook voor gekomen.

Ik ben lid geworden van zijn vereniging, de Observatoire des Paysages Audois’, OPA. En ik help nu een beetje. Ik schrijf dit artikeltje, ik signaleer weer het zoveelste nieuwbouwproject, en praat discreet met lokale notabelen om meer te weten te komen. Kom er maar eens achter hoe zo’n nieuwbouwverhaal verloopt. En wat te denken van al die moderne windmolens. Ook dat is een heikel onderwerp omdat er zo veel geld mee gemoeid is voor gemeenten. Maar of het energie-efficiënt is? En dan het dramatische rooien van wijngaarden. Hele landschappen dreigen van karakter te veranderen. In het najaar deden de kleuren, rood, bruin en geel van de bladeren denken aan de waanzinnige bloemenvelden van tulpen, hyacinten en narcissen uit mijn Hollandse jeugd.

De OPA richt zijn pijlen overigens wat lager: economische politiek is te hoog gegrepen. We zijn al blij als zo’n foeilelijke hangar in zijn schoenen blijft steken. Aux armes, citoyens!
Voor meer informatie:
simonpleasance@gmail.com
gerrit.verhoeve@wanadoo.fr of 04.68436016
----------------------------------------------------------------

Verhuur

Door mr. Rob van Schijndel
www.frankrijkemigratie.nl
Ik bedank iedereen voor het aandragen van de vele onderwerpen. De volgende keer zal ik de Franse sociale premies behandelen. Maar nu, gelet op het groot aantal vragen daarover, eerst de Franse verhuur.

Veel Nederlanders krijgen te maken met de fiscale regels betreffende de verhuuropbrengst. Vaak is de verhuur een leuke aanvulling op het pensioeninkomen en/of hobby, maar soms dient de verhuur als hoofdinkomen (of overbrugging tot pensioendatum). De in Nederland woonachtige mensen die hun vakantiehuisje verhuren, krijgen ook te maken met de Franse belastingheffing over de verhuurinkomsten. Het Franse fiscale systeem voor verhuur is niet eenvoudig, maar ik verwacht dat onderstaande opmerkingen u wel een beter beeld geven omtrent de verschillende regels.

Woonachtig in Nederland, verhuur van Franse vakantiewoning
Het belastingverdrag bepaalt dat Frankrijk mag heffen over de inkomsten. In de Nederlandse belastingaangifte dient de waarde van de Franse woning in box 3 opgegeven te worden, maar mag er vervolgens een vrijstelling ter voorkoming van dubbele belasting worden gevraagd. Per saldo is er geen belasting in Nederland verschuldigd over het Franse huis. De verhuur zal in dergelijke gevallen vrijwel altijd worden beschouwd als niet-professionele verhuur. De omzet zal meestal ook lager zijn dan € 76.300 per jaar. Er mag dan 71% van de omzet als kosten worden aangemerkt, waardoor 29% van de omzet als winst resteert. Als de werkelijke kosten hoger zijn (onderhoud, gemeentelijke belastingen, hypotheekrente etc), dan kunnen de werkelijke kosten in aftrek worden gebracht (i.p.v. het forfait van 71%). In beginsel is de winst belast volgens het normale Franse schijventarief. Maar de belastingheffing is minimaal gelijk aan 20% voor niet-ingezetenen. Slechts indien aangetoond kan worden dat de Franse belastingheffing lager zou zijn als alle inkomsten in Frankrijk zouden zijn belast, kan van het lagere tarief worden uitgegaan.

Woonachtig in Frankrijk, verhuur van Frans onroerend goed
Allereerst moet bepaald worden of er sprake is van professionele of niet-professionele verhuur. Kort gezegd: als de inkomsten bijkomstig zijn, dus als aanvulling op andere inkomsten, is er sprake van niet-professionele verhuur. Is er sprake van een hoofdinkomen, dan is er sprake van professionele verhuur.
Professionele verhuur dient ingeschreven te worden bij de Franse Kamer van Koophandel.
Als professionele verhuurder krijg je te maken met de (hoge) Franse sociale premies. Een ondernemer met een omzet van € 25.000 (dus een belastbare winst van € 7.250), betaalt op dit moment € 3.910 aan sociale premies. Hierin zijn premies voor de ziektekosten, pensioen, arbeidsongeschiktheid en diverse andere Franse bijdragen begrepen. Het is daardoor niet meer nodig om ziektekostenpremies te betalen in Nederland. Indien er geen andere inkomsten zijn, is er geen inkomstenbelasting verschuldigd (bij een omzet van € 25.000). Dit is uiteraard afhankelijk van de hoogte van de winst. De verhuur is vrijgesteld van TVA (=BTW). Wel dient er nog rekening te worden gehouden met de taxe professionnelle. Deze ondernemingsbelasting is iedere ondernemer verschuldigd, mits deze beschikt over een “werkruimte”. De verhuurde ruimte kwalificeert men als een dergelijke werkruimte. De taxe professionnelle komt gedeeltelijk in de plaats van de taxe d’habitation. Er kan, afhankelijk van diverse zaken, een vrijstelling zijn voor deze belasting-
soort.
Omdat de korting van 71% groot is, volgt er vaak een lage winst. Indien er geen overige inkomsten zijn, bestaat er vaak recht op de “prime pour l’emploi”. Deze premie voor ondernemers met lage winsten wordt vaak vergeten, terwijl dit slechts een kwestie is van het correct aanvinken van een hokje bij de belastingaangifte. Controleert u dit eens over de voorafgaande jaren!

Vanaf 1 januari 2009 komt er een speciale “ondernemingsvorm” bij in Frankrijk. Deze is vooral bedoeld voor activiteiten die naast de hoofdwerkzaamheden worden uitgeoefend. Zoals het er nu naar uit ziet, kan ook de professionele verhuurder hier gebruik van maken. De sociale premies bedragen dan 12% van de omzet. Bij een omzet van € 25.000 bedragen de sociale premies dan € 3.000 (een verschil van
€ 910).
Als er geen sprake is van professionele verhuur, hoeven de verhuuractiviteiten niet ingeschreven te worden bij de Kamer van Koophandel. De totale omzet dient dan slechts vermeld te worden op de jaarlijkse belastingaangifte. Ook in dat geval bestaat er recht op de korting van 71% van de omzet. De hoogte van de inkomstenbelasting hangt af van de huurinkomsten en de overige inkomsten.

Er zijn diverse fiscale verschillen tussen professionele en niet-professionele verhuur. Zo is de verliesverrekening, de vermogensbelasting en de plus-value gunstiger bij een professionele verhuur.

Niet-gemeubileerde verhuur
Hierboven ben ik uitgegaan van gemeubileerde verhuur. Indien er sprake is van niet-gemeubileerde verhuur, zijn er ook andere regels van toepassing. Indien de omzet lager is dan € 15.000 is de forfaitaire aftrek 30%. Ook hier geldt weer: als de werkelijke kosten hoger zijn, kunnen die in aftrek worden gebracht. Boven de € 15.000 is er geen forfaitaire aftrek.

Investeren in onroerend goed
Bij de aanschaf van onroerend goed voor de verhuur, zijn er in Frankrijk diverse interessante regelingen. Daarbij is het van belang dat de huurprijs onder een bepaald niveau blijft en de verhuursituatie dient bepaalde tijd te duren. Ook is het mogelijk om met belastingvoordeel te investeren in een vakantiewoning. Het is van belang dat de woning in een “”zone de revitalisation rurale” is gelegen. Dergelijke constructies zijn met name interessant voor belastingplichtigen die in de hoogste belastingschijf vallen (40%). De bekendste regelingen zijn “Robien” en “Borloo”.

Tot slot
Elke verhuur dient aangegeven te worden bij de gemeente. Ook moet de verzekeringsmaatschappij op de hoogte zijn van de verhuur. Hierboven heb ik niet de “verzwegen huur” behandeld. Simpelweg omdat daar niets mee gebeurt, tot het moment dat de Franse belastingdienst en/of overige instellingen daar achter komen.